Anna Kamieńska

Anna Kamieńska (1920–1986) – polska poetka, eseistka i tłumaczka.

Notatnik 1965–1972

(wyd. „W drodze”, 1982)

• Chciałabym opisać tego człowieka. Jest on utkany z dwóch pierwiastków. Jednym z nich jest dobroć i łagodność, drugim siła aż do uporu. Z tego splotu jest dobroć i łagodność. Z tego splotu powstaje tkanina giętka i mocna. Łagodność jest niewzruszona, dobroć – uparta, a siła podszyta nieśmiałością i wrażliwością. Poczucie humoru sąsiaduje ze zmysłem cierpienia, a wytrwałość z pewną lekkomyślnością, trwonieniem swoich darów. Sensualista jest ascetą, człowiek wielkiej czułości wewnętrznej – samotnikiem.
  Chciałoby się powiedzieć, że takich ludzi nie ma, że są niemożliwi.
  Przy tym jest dosyć nieprzytomny w tym świecie i dotyka go jakby tylko mimochodem.
  • Źródło: s. 199
  • Zobacz też: dobroć, łagodność, upór, siła, nieśmiałość, wrażliwość

• Dotknęłam poprzez czas tej siebie, trzynastoletniej czy dwunastoletniej, która klęczała w drewnianym kościółku na Bronowicach, wzięłam od niej – jej wiarę, którą ona w głębi serca dla mnie przechowała. Czekała na mnie. Wzięłam od niej też cały zapas miłości jeszcze nie rozdanej, pełnej.
  • Źródło: s. 122

• Może te długie lata zamknięcia się na sprawy metafizyczne były potrzebne, abym mogła przeżyć to olśnienie, to wielkie obudzenie i otwarcie się uczucia i umysłu?
  • Źródło: s. 120

• Schyliłam się, aby zaczerpnąć coś ze swej odrzuconej dziecięcej wiary. Więc ona tkwiła we mnie gdzieś głęboko, skoro natychmiast odnalazłam w sobie jej źródło.
  • Źródło: s. 120

• Miłość to jest to, co pozostaje, gdy już zabrane jest wszystko. Nawet nadzieja.
  • Źródło: s. 78
  • Zobacz też: nadzieja

• Miłość zmienia oblicze świata, a świat zorganizowany przez miłość, zmienia nas samych.
  • Źródło: s. 139

• Nie, nie można kochać za bardzo, zawsze kochamy za mało; bo to, co wydaje nam się nadmiarem – to może miłość siebie lub miłość miłości.
  • Źródło: s. 149

• Samo czekanie jest nadzieją. Czekam, a więc mam nadzieję. Gorzki smak nadziei.

• Świat zalśnił jak po potopie.
  • Źródło: s. 120

Notatnik 1973–1979

(wyd. „W Drodze”, 1987)

• Bardzo uważam, aby notatki te nie były sposobem przeglądania się w sobie, aby nie były lusterkiem. Grzebanie się w sobie jest mi najzupełniej obce. Brzydzę się tym. Jeśli patrzę w siebie – to tylko szukając tam pisma swojej prawdy i drogi.
  • Opis: 24 września 1974.
  • Źródło: s. 98

• Boże, napełnij moją samotność Twoją samotnością. Przyjmij moją samotność w Twoją samotność. Nakryj moją samotność Twoją samotnością.
  • Źródło: s. 92
  • Zobacz też: samotność

• Cóż może powiedzieć ktoś opuszczony przez słowa?
  • Źródło: s. 84
  • Zobacz też: słowo

• (...) człowiek zbyt silny nie może otworzyć się na miłość, zamyka się w swojej sile jak w twierdzy. Nie potrafi się poddać.
  • Źródło: s. 202
  • Zobacz też: miłość

• Dzieciństwo jest dobre dlatego, że każdy dzień zaczyna życie na nowo, bez ciężaru dnia wczorajszego.
  • Źródło: s. 240
  • Zobacz też: dzieciństwo, dziecko

• Gorycz wiedzy jest zdrowym napojem.
  • Źródło: s. 65
  • Zobacz też: wiedza

• Jeżeli Bóg jest jeden, to znaczy, że wszyscy dążymy do jednego celu. Stąd wartość wszystkiego, co łączy, a nie rozdziela.
  • Źródło: s. 59
  • Zobacz też: Bóg

• Każda śmierć staje się ofiarą, aby ożyli inni powołani do życia i do trudu w czasie, który Bóg im naznaczył.
  • Źródło: s. 101
  • Zobacz też: śmierć

• Wspinać się tak mozolnie na tę górę, żeby dowiedzieć się, że ta góra nazywa się starość. Oczekiwać wspaniałego widoku ze szczytu, a ten widok – to śmierć. Lęk młodości przed starością to lęk przed szczytem.
  • Źródło: s. 149

• Z dwóch mądrych mądrzejszy jest ten, który mniej mówi.
  • Źródło: s. 142
  • Zobacz też: mądrość

• Żadne tzw. problemy ludzkie nie dadzą się rozwiązać. One są tylko po to, aby je przeżyć. A to właśnie jest najtrudniejsze.
  • Zobacz też: problem

Tom Rękopis znaleziony we śnie. Wiersze z lat 1973–1975

(wyd. Czytelnik, 1978)

• Lecz ja ciągle dźwigam to drugie ramię
  ramię nieskończone
  i wiem że co jest lekkie jest brzemieniem
  a co ma być otarte jest łzą
  większą od planety
  • Źródło: s. 77
  • Zobacz też: ramię

• Niektórzy mówią, że to jest łatwe
  Problemy są już za nas rozstrzygnięte
  brzmię jest lekkie i wszelka łza
  będzie otarta wystarczy
  przeżyć życie od początku do końca
  a potem już obudzić się do wieczności.
  • Źródło: s. 77

• Podobno zupełnie zrozumiała i normalna poezja
  jeszcze żyje na cmentarzach...
  Tam można jeszcze używać
  słów wstydliwych
  jak szczęście łzy tęsknota

Inne

• Czyste serce przywraca wzrok, oczyszcza oczy.
  • Zobacz też: oko, serce, wzrok

• Jak to jest być człowiekiem
  spytał ptak
  Sama nie wiem
  Być więźniem swojej skóry
  a sięgać nieskończoności
  być jeńcem drobiny czasu
  a dotykać wieczności
  • Źródło: Śmieszne w: Krajobraz poezji polskiej. Antologia, wybór Barbara Kryda, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1992, s. 331.
  • Zobacz też: człowiek, ptak

• Milczę lecz jestem
  odarta z pełności
  być to wystarczy
  reszta mnie jest nasza
  • Źródło: tom Milczenia, wyd. Kraków 1979

• Nie umiem napisać, jak ciebie kocham.
  Lękam się ckliwej poetyczności,
  Lękam się bezcielesności.
  Ach, gdyby wiersz mógł być jak ciało
  • Źródło: Nie umiem napisać...

• Poezja zawsze nam wróży, jeśli tylko jest w niej
  choć szczypta prawdy o życiu i o człowieku.
  • Zobacz też: poezja, prawda

• Przyjdź Królestwo Twoje...
  A jeśli niemożliwe jest Królestwo Twoje
  jeśli zadepczą je buty ledwie zakiełkuje
  ukaż nam ranę Twojego boku
  krzyż biały
  Papieża w skrwawionej sutannie
  • Źródło: Literatura współczesna „źle obecna” w szkole. Antologia tekstów literackich i pomocniczych dla klas maturalnych, wybór Bożena Chrząstowska, wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1990, s. 78.

• Zamknij oczy. Ale nie umieraj, masz prawo do płaczu. A potem wstań i walcz o następny dzień.

• Zapomnij wszystko,
  słów będziesz się uczyć od nowa aż wróci Prawdy Pan
  dźwignie nas drżących od niemoty Słowo.