I ty, Brutusie, przeciw mnie

I ty, Brutusie, przeciw mnie?

• I ty, Brutusie, przeciw mnie?
  • Et tu Brute contra me. (łac.)
  • Autor: przypisywane: Juliuszowi Cezarowi

• I ty, dziecino?
  lub
  Ty także, mój synu?
  • Kai su, teknon? (gr.)
  • Autor: Swetoniusz, Żywoty Cezarów
  • Opis: podaje, że te słowa są tylko przypisywane Cezarowi, który w rzeczywistości nie powiedział nic.

• Ty też, Brutusie, mój synu?
  • Tu quoque, Brute, fili mi? (łac.)

Pochodzenie

Są to ostatnie słowa przypisywane Juliuszowi Cezarowi.

Juliusz Cezar padł ofiarą spisku, który przygotowali zwolennicy Senatu, w obawie, że ogłosi się on królem. Do grupy przeciwników Cezara należał również uchodzący za jego przyjaciela Marek Brutus.

Cezar został zamordowany w senacie w Idy Marcowe 44 p.n.e. Gdy spiskowcy kolejno godzili w niego sztyletem, tymi słowami miał się zwrócić do Brutusa.

Według innej wersji słowa te skierowane były do adiutanta Cezara, Decimusa Juniusza Brutusa, który również brał udział w zamachu.

Nawiązania

• Et tu Brute Więc padnij Cezarze.
  • Et tu Brute Then fall Ceasar (łac./ang.)
  • Autor: William Szekspir, Juliusz Cezar, akt III, scena 1

Zobacz też

• Strzeż się Idów marcowych
• Tak zawsze (kończą) tyrani