Leopold Staff

Leopold Staff (1878–1957) – polski poeta.

A Ą B C Ć D E Ę F G H I J K L Ł M N Ń O Ó P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż

Leopold Staff

A

• A większą mi rozkoszą podróż niż przybycie!

• Ażeby po nas zostały jedynie
  Ślady na piasku i kręgi na wodzie.

B

• Budowałem na piasku
  I zwaliło się.
  Budowałem na skale
  I zwaliło się.
  Teraz budując zacznę
  Od dymu z komina.
  • Źródło: Podwaliny

C

• Celem życia człowieka jest wędrówka do Boga.

• Chroń, Panie, wątłą mojej duszy zieleń,
  Od podeptania i martwych spopieleń,
  Abym wśród życia Ostatniej Wieczerzy
  Czuł jej aromat balsamiczny, świeży.

• Cóż za prawdą świadczy bardziej niż to, że błąd ma więcej czaru?

• Czas, straszny lekarz, w ślepym bezrozumie leczy najdroższy ból wbrew sercu.

• Czytam historię
  I widzę, coś zrobił
  Przez tysiąclecia, Człowiecze!
  Zabijałeś, mordowałeś l wciąż przemyśliwasz,
  Jakby to robić lepiej.
  Zastanawiam się, czyś godzien, Aby cię pisać przez wielkie C.

D

• Dość się weseli serce, gdy daje i sobą się dzieli.

G

• Gdziekolwiek źle się dzieje, jakie by wzlotów szczyty,
  Ja zawsze jestem górą, jam zawsze zawsze jest pobity!
  • Źródło: Poeta

• Głupiec głupotę kosi, mędrzec – mądrość. Każdy znajduje to, czego mu trzeba.

• Gorce chmurne i dżdżyste, zielone manowce,
  Smreki, szałasy kryte szczerniałymi deski,
  Piargi, liche kartofle i chude owieski,
  Musujące potoki i skubiące owce.
  • Źródło: wiersz Gorce
  • Zobacz też: Gorce

I

• Im bardziej uszlachetniasz swe serce, tym oblicze twej sztuki bardziej prawe.

J

• Jak zwie się wasza boleść sroga?
  – Nie mamy Boga! Brak nam Boga!

• Jedyna godna rzecz na świecie: twórczość,
  A szczyt twórczości to tworzenie siebie.

• Już? Tak prędko? Co to było?
  Coś strwonione? Pierzchło skrycie?
  Czy nie młodość swą przeżyło?
  Ach, więc to już było... życie?

K

• Każdy z nas jest Odysem co wraca do swej Itaki.
  • Źródło: Odys

• Kochaj cierń co dolega i kamień co nuży. Jakże ci słodki będzie kiedyś kres podróży.

• Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
  Padać boleśnie i znów się podnosić,
  Krzyczeć tęsknocie „precz” i błagać „prowadź”
  Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...

• Kto mówił, że chwilą jest mniej niż sto lat?

• Kto szuka Cię, już znalazł Ciebie;
  Już Cię ma, komu Ciebie trzeba;
  Kto tęskni w niebo Twe, jest w niebie;
  Kto głodny go, je z Twego chleba.

• Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
  Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...

• Kwiaty na to są, ażeby więdły, ale serca są, aby kochały.

M

• Ma dola jest nieszczęsna, ma dola jest szczęśliwa!
  Muszę mieć zawsze w duszy to, na czym innym zbywa.
  • Źródło: Poeta

N

• Najgłębszy smutek szczęścia, że wszystko przemija.

• Nic mi, świecie, piękności twej zmącić niezdolne!
  • Źródło: Łabędź i lira. Kochać i tracić, 1914

• Nie widzą Ciebie moje oczy,
  Nie słyszą Ciebie moje uszy;
  A jesteś światłem w mej pomroczy.
  A jesteś śpiewem w mojej duszy.

• Niech cię nie niepokoją
  Cierpienia twe i błędy.
  Wszędy są drogie proste,
  Lecz i manowce wszędy.
  • Źródło: Odys

• Niedziela, święto miejskiej melancholii.
  • Zobacz też: niedziela, melancholia

• Noc czarna, srebrna noc
  Świat nieskończony
  W czasie i przestrzeni.
  Pośrodku Droga Mleczna
  Któż po niej przechodzi?
  To przechodzi ludzkie pojęcie.
  • Źródło: Niebo w nocy

O

• O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa.
  • Źródło: Wysokie drzewa

• O, te wszystkie drobne, małe rzeczy,
  Z których każda rani i kaleczy,
  Tak bezpłodna, a jątrzy i skrzeczy.

• O, życie moje!
  Bądź mi święte i olbrzymie!

• O to chodzi jedynie,
  By naprzód wciąż iść śmiało,
  Bo zawsze się dochodzi
  Gdzie indziej, niż się chciało.
  • Źródło: Odys

• Obudził się wietrzyk
  Łagodny i miękki
  I brzozom podnosi
  Zielone sukienki.
  • Źródło: Maj

P

• Po minionych złych deszczach i burzy
  Powracają burze i złe deszcze
  Ale ciągle nadzieja mi wróży,
  Że to, czego czekam, przyjdzie jeszcze.

• Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie.

S

• Słońce świeci, deszczyk pada,
  Czarownica się podkrada.(...)
  Słońce świeci, deszczyk pada,
  Czarownica dziwy składa.
  • Źródło: Deszcz majowy

Ś

• Śmierci tak potrzeba uczyć się jak życia.

T

• Teraz budując zacznę od dymu z komina.

• To, czego się nie widzi, istnieje przede wszystkim.

• To jam powrozem biernym, który skuł ci
  Ramiona; pletnią, którą cię smagano;
  Cierniem, co skroń ci wieńczyła nim zbrodnia;
  Podaną tobie z octem gąbką żółci;
  Tą kością, którą o twą szatę grono; Krzyżem, na którym do dziś konasz co dnia.

W

• Weseli się serce, gdy daje i sobą się dzieli.

• Wolność nie jest ulgą lecz trudem wielkości.

• Woń jest konaniem kwiatów.

• Wielkie jest tylko to, co ponad siły.

• Wszelką radość płaci się smutkiem jej zgonu.
  • Źródło: Radość i smutek szczęścia i chwili

Z

• Zawsze się dochodzi gdzie indziej, niż się chciało.
  • Źródło: Leksykon złotych myśli, wyboru dokonał Krzysztof Nowak, Warszawa 1998.

• Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
  Iść w toń za perłą o cudu urodzie,
  Ażeby po nas zostały jedynie
  Ślady na piasku i kręgi na wodzie.

• Zbierają krągłe bulwy, jak jaja spod kwoki,
  I rzucają je w wiadro lub ceber głęboki,
  Co głucho brzmią jak bębny na odmarsz jesieni.
  • Źródło: Kartoflisko

• Zostanie po mnie pusty pokój
  I małomówna, cicha sława.
  • Źródło: Dziewięć Muz. Ostatni z mego pokolenia, 1958