Romans wszech czasów

Romans wszech czasów – powieść Joanny Chmielewskiej (dawniej poprawna była również pisownia „wszechczasów”, taki zapis jest w starych wydaniach książki).

• Był gotów na wszystko. Gdybym postawiła warunek, że wymaluje w czerwone kwiatki cały Pałac Kultury od góry do dołu, zapewne bez namysłu popędziłby po stosowną farbę.

• – Czego szukasz? – zapytał.
  – Pralni pierza! – odparłam bez namysłu.
  – Pralni czego..?!
  – Pierza. Takie białe, z ptaków.
  – A... Po diabła ci pralnia pierza?
  – Do prania. Pierze się pierze, jak jest brudne.

• (...) spowodowałam rewolucję w stoisku ze stanikami, buntując klientki informacją, że tych rzeczy nie kupuje się na oko, bo nie na oku się je nosi (...).

• W wieku siedemnastu lat poprzysięgłam sobie, że nigdy w życiu nie będę rozsądna, i przysięgi tej udawało mi się dotrzymać.

• Wciąż jeszcze półprzytomna i nawet mi w głowie nie zaświtało, że mam własną twarz, bez maquillage'u á la Basieńka, wobec czego nie wolno mi się nikomu pokazywać. Ziewając okropnie, otworzyłam.
  Za drzwiami stał obcy człowiek wyglądający gburowato.
  – Są tu kury? – spytał niegrzecznym tonem.
  Szaleństwo zakotłowało się we mnie. Co za bydlę jakieś, budzi człowieka o wpół do szóstej rano, żeby pytać o kury!!!
  – Nie – warknęłam, usiłując zamknąć drzwi. Facet je przytrzymał.
  – A co? – spytał niecierpliwie.
  – Krokodyle – odparłam bez namysłu, bliska uduszenia go gołymi rękami.
  Antypatyczny gbur jakby się zawahał.
  – Angorskie? – spytał nieufnie.
  Tego było dla mnie doprawdy za wiele. O wpół do szóstej rano angorskie krokodyle.
  – Angorskie – przyświadczyłam z furią. – Wyją do księżyca.
  – Marchew jedzą?
  – Nie, nie jedzą. Trą na tarce!

• Włożyłam bardzo starą, kompletnie zdefasonowaną garsonkę, która nie została dotychczas wyrzucona wyłącznie przez przeoczenie, stary, przedwojenny kapelusz mojej ciotki, przyozdobiony sztucznymi kwiatkami, oraz gumiaki.(...) taksówkarz, którego zatrzymałam (...), zażądał pieniędzy z góry. W pobliżu (...) znajduje się zakład dla nerwowo chorych, zapewne sądził, że stamtąd uciekłam.