Włóczęga

Włóczęga

Włóczęga – człowiek wędrujący z miejsca na miejsce.

• Przysiądą się stawiać i pytać nieśmiało
  Gdzie dobrze, gdzie lepiej, a gdzie pieniądz rośnie?
  I plączą się cienie pod niską powałą
  I coraz jest ciaśniej i duszniej, i głośniej,
  Bo oto włóczędzy z przeszłością swą mroczną
  Dla ludu się stają wyrocznią.
  • Autor: Jacek Kaczmarski, Włóczędzy

• Trzech ich było, jak w niebie króle
  lecz ci osiedlowymi włóczęgami byli w ogóle.
  Z witek ścinanych w pobliżu torów miotły robili
  zaopatrywali litościwych lokatorów pobliskich bloków nimi.
  A gdy to słońce, co je wszyscy znamy
  powoli się kryło za bloków linią,
  to oni w sklepie kupowali tanie wino.
  Wiem, że dzieciak jestem, nic nie wiem o życiu,
  tanie wino nie tylko było w ich użyciu.
  • Autor: 19 Wiosen

• Wreszcie się zwierzył jeden drugiemu szczerze
  że rano on ludziom spod drzwi butelki bierze.
  Drugi, już od pierwszego starszy sporo
  huknął gromko: „Ty ohydna zmoro
  to ordynarna kradzież nas nigdy nie godna,
  żeby cię pochłonęła stawu przestrzeń wodna.
  Osiedlowy włóczęga to nie jakiś cwel co kradnie.
  Ja znam się na tym dokładnie,
  bo gdy byłem w chłopca wieku
  kradłem nie tylko butelki po mleku.
  A potem odsiedziałem wszystko już sumiennie
  I wiem, że kradzież jest brzydka niezmiennie”.
  • Autor: 19 Wiosen