Władysław Reymont

Reymont sportretowany przez L. Wyczółkowskiego

Władysław Stanisław Reymont (1867–1925) – polski pisarz, noblista.

Chłopi

 Poniżej znajdują się wybrane cytaty, więcej znajdziesz w osobnym haśle Chłopi.

• – A tak i stara poszła we świat – zaczęła Jagustynka.
  – Kto? – spytała Anna podnosząc się.
  – A stara Agata.
  – Na żebry...
  – Juści, że na żebry! Hale! nie na słodkości, ino na żebry. Obrobiła krewniaków, wysłużyła się im bez lato, to już ją puściły na wolny dech.
  – Wróci na zwiesnę, to im naznosi w torebeczkach, a to i cukru, a to i harbaty, a to i grosza coś niecoś; zaraz ją będą miłowały, każą spać w łóżku, pod pierzyną, robić nie dadzą, coby se wypoczena. A wujna, a ciotka jej mówią, póki tego ostatniego szelążka od niej nie wyciągną... A jesienią to już la niej miejsca nie ma w sieni ani we chliwie. Scierwy, psie krewniaki i zapowietrzone – wybuchała Jagustynka i taki gniew ją przejął, że stara jej twarz posiniała.
  – Biednemu to zawsze na ten przykład wiatr w oczy dorzucił jeden z komorników, stary, wynędzniały chłop z krzywą gębą.
  • Opis: dialog pracujących na roli kobiet o losie Agaty.

Ziemia obiecana

 Poniżej znajdują się wybrane cytaty, więcej znajdziesz w osobnym haśle Ziemia obiecana.

• – Tak, ja nie mam nic, ty nie masz nic, on nie ma nic – zaśmiał się głośno.
  – To razem właśnie mamy tyle, w sam raz tyle, żeby założyć wielką fabrykę...
  • Źródło: tom I, rozdział I, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 6.

• — Śmierć ma jednak swoje dobre strony — zauważył Kurowski.
  — Chyba tylko bezmyślność, z jaką zamiata mechanicznie potrzebnych i niepotrzebnych.
  • Źródło: tom I, rozdział XVI, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 432.
  • Zobacz też: bezmyślność, śmierć

Inne

• Bieda łacniej przekuwa człowieka niźli kowal żelazo.
  • Źródło: Leksykon złotych myśli, wyboru dokonał Krzysztof Nowak, Warszawa 1998.

• Chłop jak sięga, to przysięga
  Jak dostaje, to przestaje.

• Jaki korzeń, taka nać, taka córka, jaka mać.
  • Źródło: Leksykon złotych myśli, wyboru dokonał K. Nowak, Warszawa 1998.

• Las drgnął, zaszemrał i pochylił korony ku słońcu, a z łąk i oparzelisk zaczęły bić mgły w górę jak dymy z trybularzy. Stawy podnosiły powieki mgieł i sennym jeszcze, zorzanym spojrzeniem patrzyły w niebo; zboża zachrzęściły źdźbłami, poruszyły się sennie, że rosa jak grad różowymi perłami posypała się na ziemię. Strumienie zabulgotały i płynęły szybciej, radośniej.
  Nad mokradłami czajki już chybotały białymi podbrzuszami, kołowały i kwiliły, bocian zaklekotał nad stodołą jakąś i ciężkim lotem płynął na żer, jaskółki świegotały pod strzechami, dzikie kaczki krzyczały na oparzeliskach, a od wsi jakiejś jeszcze niewidzialnej płynęło po rosach rżenie koni.
  Słońce szło w górę, dzień się zrobił zupełny, bo skowronki ze wszystkich pól zrywały się ku niebu i drżał w powietrzu ich hymn porankowy, a potem głos sygnaturki leciał po rosach, dzwonił, budził, radował.
  • Źródło: Dwie wiosny
  • Zobacz też: wiosna

• Ostańcie z Bogiem, ludzie kochane.

• Prawda nie ma Ojczyzny, przeto bywa traktowana jak włóczęga.

• Rzeczywistość jest z tej samej przędzy co i marzenia.

• W życiu, jak w pociągu – każdy chciał by przejechać na gapę.

• Wpuść cielę do kościoła, a toż ino ogon wyniesie.
  • Zobacz też: cielę

• Życie nie daje nam tego co chcemy, tylko to, co ma dla nas.
  • Zobacz też: życie

• Żyć to działać, to rozsiewać po świecie talent, energię, uczucie, pomagać w czasie teraźniejszym pokoleniom przyszłym.

Zobacz też

• cytaty o Łodzi z Ziemi obiecanej